یادداشتی از مدیر مسئول مجموعه، پیرامون سخنان اخیر و شبهه های مطرح شده امام جمعه اصفهان

 نام فرزندان خود را، عبدالحسین و عبدالعلی نگذارید!

 این سخن یک مفتی وهابی در عربستان نیست، بلکه سخن یک عالم شیعی است که…

 نام فرزندان خود را عبدالحسین و عبدالعلی نگذارید که مبادا دشمن حساس شود و عکس العملی نشان دهد، مبادا شبهه ای مطرح و جامعه دینی را به چالش بکشانند.

در این باره سخن بسیار است، به اختصار عرض میشود:

برخی از تکالیف شرعیه مختص امامیه، برای معاندین مکتب، حساسیت ایجاد میکند. از این روی واکنش از خود نشان می دهند و هر روز شبهه ای قوی تر و برخوردی شدید تر را سرلوحه اعمال ننگین خود قرار می دهند.

پس باید از آن معارف که به التزام بر آنها امر شده ایم، دست بر داریم؟! دیگر نماز را به رسم تشیع نخوانیم که عده ای نسبت به آن حساس نشوند؟!

دعا و توسل و عزاداری را تعطیل کنیم که عده ای ناراحت نشوند؟! و دراین باره شبهه پراکنی نکنند؟!

حساسیت معاندین، شبهه افکنی، استهزاء و… از ابتدا، در مقابل جریان حق بوده و خواهد بود، این کلام تازگی ندارد…

مگر قرار نبود امامت و ولایت از اصول اصیل مذهب باشد؟! پس آن محبت ها، علاقه ها و ارادت ها به کجا رفت؟! گفتند از فروعات دین است، اما مثل این که دیگر خیلی به حاشیه رفته و از فرعی بودنش هم عبور کرده ایم!

به صرف یک احتمال که اهمیت چندانی ندارد و نسبت به تمام مسائل دینی (فقه، اخلاق و کلام) مطرح می باشد، نمی توان از مهمات نظام معرفتی مان دست برداریم!

مگر نخوانده اید کلام شریف رئیس مذهب را که فرمود: این اسم گذاری های شما از سر محبت و عشق به ما اهل بیت است، سوگند به خدای که در قیامت برایتان سودمند خواهد بود.

قیل لأبی عبدالله علیه السلام: جعلت فداک، انا نسمی بأسمائکم و أسماء آبائکم، فینفعنا ذلک؟!

فقال: إی والله، و هل الدین الا الحب و البغض؟! قال الله: إن کنتم تحبون الله، فاتبعونی…
البرهان فی تفسیر القرآن ج ۱، ص ۶۱۱

این نامگذاری ها نه تنها هیچ آسیبی را درپی نخواهد داشت، بلکه از بزرگترین شعائر و نمادهای مذهبی مان است که بایستی حفظ شوند!

نزد عوام پر واضح است که هیچ کس از اینگونه اسامی، معنای “بندگی و پرستش در مقام الوهیت” را نمی فهمد، بلکه اینگونه کلمات تنها رساننده ارادت به خاندان اهل بیت (علیهم السلام) می باشد.

و اما نزد اهل علم نیز، مطلب روشن است. بر احدی مخفی نیست که کلمه “عبد” در معانی مختلفی استفاده می شود که تنها یکی از آن معانی (معنای اول) مختص باری تعالی می باشد، نه معانی دیگر!

۱. عبودیت تکوینی: که مختص ذات الله تعالی است.

۲. عبودیت قانونی و وضعی: به معنای وجود علقه و ارتباط خاص میان عبد و مولی می باشد، مانند کافری که در جهاد با مسلمین، اسیر و به حکم شارع، عبد مسلمانان می شود.

۳. عبودیت به معنای طاعت: در لسان العرب و قاموس و برخی کتب لغوی دیگر نیز، این معنی ذکر شده است. این معنا مراد است (اینگونه اسم گذاری ها به این امید است که فرزندان، خادم و مطیع اهل بیت علیهم السلام شوند)

آنچه به آن افتخار می کنیم، همین نوکری و غلامی در بارگاه حضرات معصومین (علیهم السلام) است. به امید آن روز که بسان عبدالحسین شرف الدین ها و عبدالحسین امینی ها، از خادمان خالص آنان محسوب شویم.

                  ۲۵ شهریور ماه ۱۳۹۶
                         مشهد مقدس

این مطالب را نیز ببینید!

آیت الله سیستانی مرجعی ساکت اما قدرتی پرنفوذ!

حجت‌الإسلام و المسلمین سید جواد شهرستانی متولد ۱۳۳۳ شمسی در کربلا، داماد و نماینده تام‌الاختیار …

یک دیدگاه

  1. سلام علیکم. ضمن عرض خسته نباشید و تشکر از زحمات شما؛ خدمتتان عرض میکنم: آیا بهتر نیست که این فرصت عظیم را غنیمت بشمارید و پاسخ شبهات فراوانی را که روزانه در فضاهای مجازی منتشر میشود را پاسخ دهید. اینکه یکی از مراجع معظم ، باتوجه به رعایت مصالح و شرایط بیانی را میفرماید و شما سریعا آن را نقد میکنید شاید کار بدی نباشد ولی وظیفه، اقتضا میکند این وقت شریف را صرف پاسخ به حملات علیه دین مقدس اسلام و نظام اسلامی کنید.و سعی کنید در دفاع از علمای انقلابی و زمانه شناس بکوشید. اینکه بیانات شریف حضرت امام و رهبری ، تقریبا فراموش شوند و به مسائل حاشیه ای پرداخته شود. عملا به معنای فراموشی مقام ولایت میرسد. حرف برای گفتن بسیار است. اجرکم عندالله.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Captcha loading...