حکمت غیبت امام عصر«عجل الله فرجه الشریف»

شیخ طوسى رحمه اللّه در کتاب غیبت به سند خود از احمد بن حسن ابى صالح خجندى روایت کرده که او گفته:
من در طلب صاحب الزمان علیه السّلام بودم، در این باب شهرها را مى‏گشتم و تجسّس و اصرار مى‏نمودم، تا آن‏که توسّط شیخ ابو القاسم بن روح عریضه‏اى به آن حضرت نوشتم، در آن عریضه از اضطراب دل خود شکایت کرده، جوابى خواسته بودم که دلم به آن آرام گیرد و تکلیف خود را بدانم.
پس توقیع به این نهج بیرون آمد: من بحث فقد طلب و من طلب فقد دلّ و من دلّ فقد اشاط و من اشاط فقد اشرک؛ هرکس در خصوص من تجسّس کند، مرا مى‏طلبد، هرکس مرا بیابد، به دیگران بنماید، هرکس مرا به دیگران بنماید، مرا به کشتن دهد و هرکس مرا به کشتن دهد، مشرک گردد.
مرحوم عراقى در دار السلام بعد از ذکر این توقیع فرموده: مؤلّف گوید: مراد از این فقرات، بیان حکمت غیبت و منع خلق از طلب رؤیت است، زیرا طلب سبب وجدان باشد و وجدان، باعث اشاعه، اذاعه و اطّلاع خلق گردد و آن باعث هلاکت آن بزرگوار، نقض غرض و منافى حکمت غیبت باشد، لذا راوى گفته: چون این توقیع را دیدم، دلم آرام گرفت و مسرور به وطن خود برگشتم.

منبع: العبقری الحسان، ج‏۸، ص: ۸۸۷

این مطالب را نیز ببینید!

احترام آیت الله العظمی بروجردی به نام مقدس امام زمان “سلام الله علیه”

حضرت آیت الله صافی گلپایگانی “دامت برکاته” شاگرد ایشان می نویسند: به امامان (علیهم السلام) …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Captcha loading...